Mój brat ma jutro urodziny wiec muszę pochodzić po sklepach z zabawkami i znaleźć coś, co będzie mu się bardzo podobać. Maciek ma dopiero dwa latka, więc bardzo trudno znaleźć dla niego odpowiedni prezent. Chciałabym żeby był użyteczny i żeby nie stał się zwykłą zabawką, która zaraz mu się znudzi i nie będzie się nią bawić. Już dosyć sługo myślę o tym prezencie, najlepszym rozwiązaniem może być zabawka interaktywna. Chociaż nie jestem w pełni do niej przekonana, podobno często się psują. Gdy wybrałam się do największego sklepu z zabawkami w mieście spędziłam w nim dobrą godzinę. Niestety nie znalazłam tam nic godnego uwagi. Wszystko było bezużyteczne i drogie, nie było tam niczego, co było warte swojej ceny. Bardzo się zezłościłam, ponieważ do przyjęcia urodzinowego zostało bardzo mało czasu. Gdy wychodziłam ze sklepu pomyłam o rzeczach praktycznych, wpadła na pomysł, że można mu kupić jakąś wanienkę z akcesoriami. Wydaje mi się, że ten prezent będzie najlepszy. Musiałam tylko znaleźć jakąś odpowiednią. Szukałam w Internecie. Apteka internetowa miała bardzo ciekawe dwa modele. Nie mogłam się zdecydować, który jest lepszy. W końcu wybrałam bardzo ładną różową wanienkę w misie.
Opublikowano Apteki online
|
Różyca stanowi ostre, rzadziej przewlekłe, zakaźne zapalenie skóry spowodowane Erysipelothrix rhusiopathiae — zarazek różycy świni. Pałeczka barwi się Gram-dodatnio, nie wytwarza zarodników. Przechorowanie nie wywołuje odporności. Do zakażenia dochodzi w następstwie drobnych otarć i ubytków naskórka u osób mających kontakt ze zwierzętami domowymi lub ich mięsem. Znane są zakażenia, których źródłem były: konie, owce, ptactwo domowe, papugi i ryby. Zachorowują zwłaszcza gospodynie domowe, często w związku ze skaleczeniem się ośćmi ryb lub kośćmi ptactwa. Przechorowanie nie pozostawia odporności. Zwykłą siedzibą zmian są: dłonie, palce rąk, przedramiona oraz inne odkryte części ciała. Po 3-dniowym okresie wylęgania pojawia się ciemno zabarwiony rumień, który poszerza się obwodowo. tworząc ostro okonturowane obrzeże z widocznymi tu niekiedy pęcherzykami. Ogniska nie przekraczają najczęściej średnicy 10 cm. Rumień zapalny poszerza się w ciągu pierwszych kilku dni, ustępując zwykle po 2 tygodniach bez objawów ropienia i złuszczania. U niektórych chorych różyca może przejść w postać podostrą lub przewlekła, utrzymującą się mimo leczenia do 2—3 miesięcy. Tylko u ok. 109/o chorych pojawia się gorączka i nieznaczne dolegliwości ogólne. Chorzy skarżą się na miejscowy ból i napięcie skóry.
Jest to zakaźne zapalenie skóry i tkanki podskórnej, wywołane przez szczepy ropotwórczego paciorkowca grupy A (Streptococcus pyogenes). Aktualnie róża stanowi zagrożenie jedynie dla noworodków, osób starych oraz chorych z obniżoną odpornością. Do rozwoju róży dochodzi najczęściej w wyniku bezpośredniego zakażenia powłok. Znane jest również krwiopochodne szerzenie się paciorkowca. Rozwojowi róży sprzyjają: wyniszczenie ustroju, alkoholizm, dysglobulinemia oraz upośledzony odpływ chłonki ze skóry. Siedzibą róży u dzieci jest zwykle twarz, głowa lub kończyny dolne. U dorosłych dochodzi do zajęcia podudzi w ok. 50%, a twarzy w 35% przypadków. Po 2—5-dniowym okresie wylęgania początek choroby zwiastują: złe samopoczucie, gorączka, bóle głowy, czasami wymioty. Chorzy uskarżają się na miejscowe bolesne napięcie skóry, która po kilkunastu godzinach ulega zaczerwienieniu i obrzękowi. Ostrozapalne rumieniowe ognisko jest wyraźnie odgraniczone od otoczenia, często na jego obwodzie pojawiają się pęcherzyki. Przy naturalnym przebiegu choroba wygasa w czasie od l do 3 tygodni wśród objawów pozapalnego złuszczania i przebarwienia skóry. W razie zaniedbania leczenia róża może wikłać się ropowicą tkanki podskórnej lub posocznicą, niekiedy zapaleniem nerek. U dzieci śmiertelność uwarunkowana tymi powikłaniami może sięgać 45’0/o przypadków. Róża wykazuje skłonność do nawrotów, czemu sprzyja obrzęk łimfatyczny skóry, będący skutkiem zaniedbania lub niewłaściwego leczenia.
Dermatozę cechuje zapalenie wysiękowo-ropne skóry o dużej skłonności do brodawkowatego przerostu powierzchni. Choroba rozwija się często w następstwie urazu skóry lub tkanek głębszych, lub jako skutek zakażenia wskutek zastoju chłonki w obrębie kończyn. Po dłuższym okresie zapalenia wysiękowo-ropnego skóry dochodzi do brodawkowatego przerostu jej podścieliska oraz zgrubienia i rogowacenia naskórka. Ognisko staje się nierówne, szorstkie, w skrajnych przypadkach zmienione kalafiorowato, w bruzdach powierzchni dochodzi do zatrzymywania się ropiastego wysięku i jego rozkładu. Dermatoza przebiega wybitnie przewlekle, nie wpływając na ogólny stan zdrowia. Opiera się ono na stwierdzeniu: 1) przewlekłości dermatozy, która jednocześnie wykazuje cechy ropienia i przerostu skóry l naskórka; 2) przewagi w zajmowaniu kończyn dolnych; 3) współistnienia czynników usposabiających (urazy, zastój chłonki w obrębie kończyn). Wyłączyć należy gruźlicę brodawkującą, głębokie drożdżyce skóry, jodzicę i bromicę brodawkującą. Podstawę rozpoznania zarówno piodermii, jak i wymienionych dermatoz stanowią wyniki badań histologicznych i bakteriologicznych. Jest ono analogiczne do stosowanego w piodermii wrzodziejącej. Ze względu na nikłe perspektywy zachowawczego leczenia przerosłych ognisk w tym typie piodermii — bierzemy pod uwagę chirurgiczne ich usunięcie za pomocą noża elektrycznego.
Istotą choroby jest ropno-wrzodziejący stan zapalny skóry w wyniku zakażenia jej florą gronkowcowo-paciorkowcową przy współudziale flory Gram-ujemnej. Początek choroby jest związany często z urazem, czynnikiem usposabiającym jest zła odporność ogólna i tkankowa. Siedzibą zwykle licznych ognisk może być każda okolica ciała, najczęściej jednak kończyny dolne. Pod ostro rozwijają się ogniska zapalne, obrzęknięte i zaczerwienione, szybko przekształcające się w owrzodzenia, o kształcie nieregularnym, brzegach zatokowatych i podminowanych. Ziarnina dna wykazuje cechy przerostu, proces ze skóry przechodzi na tkankę podskórną, wytwarzając w niej ropiejące uchyłki. Choroba ma przebieg przewlekły, stan ogólny pacjenta pozostaje jednak dobry. Rozpoznanie. Ustala się je na podstawie: 1) wykrywania mieszanej flory bakteryjnej z wydzieliny dna; 2) zatokowatego i pełzakowatego poszerzenia się owrzodzeń; 3) małej skuteczności leczenia przeciwbakteryjnego. Wyłączyć należy gruźlicę wrzodziejącą nietypowa
1 rozpływną oraz głębokie drożdżyce i grzybice. Stosuje się ogólnie antybiotyki, a miejscowo aerozole, kremy i maści z antybiotykami. Poprawa jest często mało przekonująca, proces rozpadu skóry może postępować mimo leczenia.
Stanowi ono dermatozę wywołaną przez ropotwórcze gronkowce i paciorkowce, które zakażają wały i otoczenie płytki paznokciowej. Dużą rolę odgrywają urazy oraz brak higieny, cukrzyca, inne choroby ropne. Pierwszym objawem jest obrzęk bocznych fałdów paznokciowych, który szybko przechodzi w ich zaczerwienienie, szerzące się w kierunku nasady płytki. Wały paznokciowe są zmienione zapalnie, obrzęknięte, bolesne, a przy ucisku udaje się wycisnąć kropelki ropy. Przy powolnym szerzeniu się zapalenia ulega zmianom również płytka, która może oddzielić się całkowicie od łożyska. Rozpoznanie. Potwierdzają je: 1) podostry zwykle rozwój zapalenia wałów paznokciowych bocznych i tylnego; 2) ropienie i znaczna bolesność sąsiedztwa blaszki paznokcia; 3) wyhodowanie gronkowców z ropy. Zapalenie wałów paznokciowych drożdżakowe (perionychia candidamy-cetica) różni się niniejszą bolesnością i ropieniem, dotyczy wielu płytek, O rozpoznaniu rozstrzygają wyniki badań laboratoryjnych. Grzybica paznokci (tinea unguium) różni się niezajmowaniem wałów paznokciowych, rozwłóknieniem oraz ubytkami płytki, obecnością grzyba w opiłkach z paznokci. W ostrym okresie stosuje się antybiotyki, odpowiednio do danych antybiogramu, oraz gorące okłady z odkażających roztworów. W przewlekłych zakażeniach należy unikać moczenia rąk oraz zapewnić odpływ ropy spod wałów paznokciowych. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze metodę z wyboru stanowi chirurgiczne usunięcie płytki.
Dermatoza polega na rozwoju ropni gruczołów apokrynowych Wywołuje ją gronkowiec złocisty, który zakaża je od zewnątrz.” Choroba przebiega ostro lub przewlekle. Choroba występuje częściej w lecie. Chorują jednakowo często mężczyźni i kobiety, zwykle pomiędzy 16 a 40 rokiem życia. Rozwojowi choroby sprzyjają: obfite pocenie, maceracja naskórka, drażniący wpływ środków przeciwpotnych. Warunkiem rozwoju dermatozy są rozwinięte anafoniicznie i czynnościowo gruczoły apokrynowe. Najczęstszą siedzibą zmian zapalnych są okolice pachowe odbytu i narządów płciowych. Rozwój jednego lub kilku głębokich guzków w tkance podskórnej poprzedza zwykle świąd. Guzki wykazują skłonność do skupiania się, czasami do linijnego układu, zmiany są bolesne. Wśród objawów zapalnego zajęcia skóry część guzków po upływie 2—3 dni przebija się na zewnątrz, inne rozmiękają tylko stopniowo, towarzyszy im rozwój łączno-tkankowych zgrubień w skórze i tkance podskórnej. Tylko wyjątkowo przetoki ropne przekształcają się w nieregularne owrzodzenia o podminowanych brzegach. W razie zaniedbania leczenia choroba przebiega przewlekle, zaostrzając się okresowo.
Silne zasady, jak wodorotlenek sodowy, potasowy i wapniowy, w roztworach zmydlają lipidy z powierzchni skóry, alkalizują skórę, rozpuszczają keratynę i powodują pęcznienie komórek naskórka. Z alkaliów korzysta się w wielu gałęziach przemysłu, jako przykład wymienić można przemysł budowlany, barwnikowy, garbarski, gumowy i przemysł tworzyw sztucznych. Kwasy, podobnie jak zasady, stanowią nierzadką przyczynę oparzeń chemicznych skóry. Wchodzą tu w grę: stężony kwas siarkowy, solny, azotowy, chromowy, karbolowy oraz pikrynowy. Oprócz kwasów i zasad zapalenia toksyczne skóry powodują sole metali ciężkich, zwłaszcza arsenu, kobaltu i rtęci. Detergenty. Są to związki powierzchniowo czynne, zmniejszające napięcie wody, dysocjujące w roztworze na aniony i kationy lub oddziałujące obojętnie. Detergenty składają się z organicznej lub nieorganicznej grupy kwasowej hydrofobowej oraz alkilowej lub alkoholowej, która jest hydrofilowa. Proces mycia skóry lub prania tkaniny detergentami polega na skupieniu się ich cząsteczek wokół brudu i przechodzeniu brudu w stan emulsji, dającej się łatwo wypłukać lub zmyć. Detergenty skuteczniej oczyszczają skórę i piorą tkaniny niż mydło. Zmywają one z powierzchni ciała płaszcz lipidowy skóry, powodują jej wysychanie i pękanie naskórka, a przy dłuższym działaniu wpływają denaturujące na białko. Stężenie detergentów w roztworze większe niż 0,5% wiąże się z ryzykiem jego działania toksycznego. W różnych gałęziach produkcji korzysta się z detergentów przemysłowych. Ze względu na stałą obecność detergentów w proszkach do prania i zmywania są one jedną z przyczyn zapaleń skóry. Zapalenia te występują najczęściej u gospodyń domowych, praczek, sprzątaczek i u tych wszystkich osób, które korzystają z detergentów do oczyszczania rąk z brudu. Im częściej i dłużej naraża się skórę na działanie detergentów, tym bardziej zakłócają one stan biologicznej obronności skóry.
Opublikowano Bez kategorii
|
Są one pochodnymi olejów naftowych. Oleje maszynowe zawierają emulgatory, przeciwutleniacze oraz środki antykorozyjne. Stanowiąc wodną emulsję, wysuszają one skórę. Cząsteczki metalu obecne w wielu olejach są trudno zmywalne z powierzchni skóry, w związku z czym wywołują jej podrażnienie. Niektóre z olejów powodują rogowacenie mieszkowe. Z olejami stykają się robotnicy wielu gałęzi przemysłu, szczególnie zaś pracownicy przemysłu maszynowego. Występowaniu zmian skórnych po olejach sprzyjają: obfite owłosienie skóry gładkiej oraz łojotok. Zatykanie przez oleje ujść mieszków włosowych prowadzi do rozwoju zapaleń mieszków włosowych oraz trądzika zawodowego. Z innych zmian powstających po olejach wymienić należy rozwój rumieni i odczynów wypryskowych, spowodowanych drażniącym wpływem różnych związków chemicznych zawartych w olejach. U robotników zatrudnionych przy impregnacji drewna lub stykających się z nim jako budulcem może dochodzić do rozwoju w skórze rumieniowo-zapalnych ognisk, uwarunkowanych toksycznym działaniem oleju kreozotowego, znanego jako silny środek owadowi grzybobójczy. Oprócz działania toksycznego olej kreozotowy uczula skórę na światło, w związku z czym do najsilniejszych odczynów zapalnych dochodzi w obrębie odkrytych części ciała w okresie lata. Czynnikami sprzyjającymi rozwojowi zmian po olejach są: rzadkie zmienianie ubrań roboczych oraz praca z odsłoniętymi ramionami.
Okres lata to przede wszystkim okres opalania. Nawet jeśli nie zamierzamy przesiadywać godzinami wylegując się na słońcu to mocne promienie słoneczne zrobią swoje gdy będziemy wychodzić na dwór. Z tego powodu każdy z nas powinien zadbać o odpowiednią ochronę dla swojej skóry. Oczywiście najlepiej to zrobić poprzez zastosowanie odpowiednich kosmetyków do opalania. Należy jednak przy tym pamiętać, że kosmetyki do opalania są produkowane dla różnych grup w zależności od rodzaju jaką skórę mamy. Osoby o jasnej karnacji skóry mogą potrzebować kosmetyków do opalania, które będą lepiej nas chronić przed szkodliwym działaniem słońca, natomiast osoby o ciemnej karnacji skóry mogą sobie pozwolić na kosmetyki o lżejszym działaniu. Wybierając kosmetyki do opalania najlepiej udać się do dermatologa, który doradzi nam jakie kosmetyki będą dla nas najlepsze. Należy także zwrócić uwagę na kosmetyki w różnych promocjach, czasami zdarza się, że w promocji znajdują się kosmetyki, które w ogóle nie ochraniają nas przed negatywnym wpływem promieni słonecznych.
